Koniec samowolki

Koniec samowolki

Osoby zatrudnione na podstawie umowy cywilnoprawnej mogą żądać odszkodowania od pracodawcy, jeśli uznają, że są dyskryminowane – zwraca uwagę „Dziennik Gazeta Prawna”.

Przykład: przedsiębiorca przyznał prawo do płatnego wolnego tygodnia dwóm osobom zatrudnionym na podstawie umowy-zlecenia, nie przyznając go trzeciej zatrudnionej na tej podstawie osobie, która wykonuje takie same zadania i ma podobne kwalifikacje. W takiej sytuacji przysługuje jej roszczenie w sądzie cywilnym o odszkodowanie z tytułu naruszenia zasady równego traktowania.

1 stycznia pracodawcy stracili możliwość dowolnego ustalania warunków zatrudnienia osób wykonujących pracę na podstawie umów cywilnoprawnych. Z początkiem roku weszła bowiem w życie ustawa z 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania. Jeżeli chcą uniknąć zarzutów o nierówne traktowanie, firmy nie będą odtąd mogły dowolnie ustalać wysokości wynagrodzenia poszczególnych zleceniobiorców lub przyznawać wybranym osobom płatnych okresów wolnych od pracy (na wzór pracowniczych urlopów wypoczynkowych).

Co ważne, jeśli zleceniobiorca wystąpi do sądu o odszkodowanie z tytułu nierównego traktowania, będzie musiał jedynie uprawdopodobnić (a nie udowodnić), że był dyskryminowany – natomiast firma będzie miała obowiązek wykazać, że nie naruszyła przepisów antydyskryminacyjnych. Osoba zatrudniona na podstawie umowy cywilnoprawnej będzie musiała jednak wskazać cechę, ze względu na którą firma zapewniła jej gorsze warunki niż innym wykonującym pracę na tej samej podstawie prawnej. Przepisy zawierają katalog takich cech, nie obejmujący niestety przynależności związkowej. Zabroniona jest natomiast dyskryminacja osób zatrudnionych na podstawie umowy cywilnoprawnej ze względu na płeć, rasę, pochodzenie etniczne, narodowość, religię, wyznanie, światopogląd, niepełnosprawność, wiek i orientację seksualną.

Dział
Aktualności
Wcześniej informowaliśmy o…

Z oddali lepiej widać

Z oddali lepiej widać

Jedna z głównych gazet na Wyspach pisze, że Polacy zapomnieli o solidarności społecznej.

Na łamach „Guardiana” ukazał się tekst Polly Toynbee, która przybliża brytyjskim czytelnikom obecną sytuację w kraju, w którym wcale nie tak dawno wybuchła wielomilionowa, pokojowa rewolucja społeczna. Solidarność nie jest najbardziej charakterystyczną cechą polskiego społeczeństwa. Poziom biedy wśród dzieci jest tu wyższy niż w USA i dwukrotnie wyższy niż w Wielkiej Brytanii; różnice w średniej długości życia pomiędzy najbogatszymi i najbiedniejszymi dzielnicami Warszawy sięgają 15 proc. […] Opieka społeczna działa nie najlepiej, co sprawia, że stale rosnąca populacja osób starszych może w pewnym momencie być rzucona na pastwę losu. Niewiele tu zostało z ducha solidarności społecznej – pisze publicystka.

Cały tekst przeczytać można tutaj.

Bezprawie na tony

Bezprawie na tony

Jak dowiadujemy się z „Rzeczpospolitej”, pracodawcy i ich służby masowo łamią przepisy określające tryb postępowania po wypadku przy pracy

W ub. roku Państwowa Inspekcja Pracy skontrolowała dokumentację powypadkową w 2415 zakładach. Raport instytucji wskazuje, że procedury są powszechnie nieprzestrzegane. Inspektorzy skierowali łącznie 1638 wystąpień zawierających ponad 5 tys. wniosków dotyczących stwierdzonych nieprawidłowości i nałożyli mandaty na osoby odpowiedzialne za stan bhp na sumę 80 tys. zł.

Te wyniki nie najlepiej świadczą o służbach bhp. Przypuszczam, że przyczynami są ich małe doświadczenie i wiedza. Teraz łatwo zdobyć uprawnienia, co nie zawsze idzie w parze z kompetencjami. Świeży pracownicy służb bhp nie doszkalają się, nie należą do stowarzyszeń, nie mają kogo się poradzić, skonsultować pewnych rzeczy i w efekcie wyniki kontroli inspekcji pracy są właśnie takie – mówi Andrzej Nowak, wiceprezes Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Pracowników Służb BHP.

Jego zdaniem problemem może być też możliwość zlecania zadań z zakresu bhp specjalistom zewnętrznym, którzy obsługują nieraz kilkadziesiąt firm, co sprawia, że rzetelne wypełnienie wszystkich obowiązków określonych przez przepisy jest dla nich niemożliwie. Takie osoby po wypadku podejmują jedynie działania niezbędne do wypłaty świadczeń i wyjaśnienia okoliczności, tymczasem  np. obowiązki związane z prewencją są pomijane albo odkładane na później.

Inspektorzy potwierdzają, że nieprawidłowości wynikają przede wszystkim z braku wiedzy – pracodawców, pracowników, służb bezpieczeństwa pracy oraz innych członków zespołów powypadkowych. – Od dłuższego czasu zauważamy niedostatki szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy członków załogi, kadry kierowniczej, pracodawców. Problem ten zgłaszaliśmy Radzie Ochrony Pracy, podnosiliśmy go również w Komisji Trójstronnej, niemniej jednak nie znalazła akceptacji myśl, by wprowadzić jakieś formy certyfikatu dla firm szkolących pracowników, jak też pewne formy kontroli przebiegu procesu szkolenia bhp – mówi Marian Liwo, zastępca głównego inspektora pracy.

Liwo dodaje, że istnieje również potrzeba zmian w przepisach, np. nowelizacji rozporządzenia ministra pracy w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy poprzez wprowadzenie obowiązku dokonywania ponownej oceny ryzyka zawodowego na stanowisku, na którym nastąpił wypadek.

_____

W „Nowym Obywatelu” nr 3/2011 będzie można przeczytać oryginalne teksty na temat ochrony pracowników, w tym bezpieczeństwa pracy.

Sąd Najwyższy sprzyja pracownikom kultury

Sąd Najwyższy sprzyja pracownikom kultury

Z radością witamy opinię Sądu Najwyższego – mówi Jerzy Garus, zastępca przewodniczącego Sekretariatu Kultury NSZZ „Solidarność”. – Mam nadzieję, że sporny zapis zostanie wykreślony z projektu ustawy.

Dziś Sejmowa Podkomisja Kultury i Środków Przekazu po raz kolejny zajmie się projektem ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Zmiany dotyczą nowych zasad zatrudniania pracowników artystycznych – według nowych zapisów mieliby oni być zatrudniani na czas nieokreślony nie wcześniej niż po przepracowaniu 15 sezonów artystycznych. Krajowa Sekcja Pracowników Instytucji Artystycznych NSZZ „Solidarność” zgłosiła zastrzeżenia i postuluje, aby umowy o pracę na czas określony z pracownikami artystycznymi były zawierane na okres od jednego do dwóch sezonów artystycznych. Biuro Studiów i Analiz Sądu Najwyższego również negatywnie oceniło zmiany projektowane w ustawie.

Opinia SN jest dla nas bardzo korzystna, zgodna z przedstawianymi przez Sekretariat Kultury zastrzeżeniami – mówi Anna Reda, ekspert NSZZ „Solidarność”. – Czekamy, czy komisja kultury uwzględni opinię i jakie decyzje zostaną podjęte w sprawie ustawy.

Niepokój związku budzi jednak brak dyskusji na temat losu samorządowych instytucji kultury, które po upływie roku od wejścia w życie ustawy nie będą w stanie się utrzymać. Samorządy nie udźwigną kosztów ich utrzymania. Związkowcy postulują, żeby te instytucje były współfinansowane przez resort kultury. W innym wypadku ustawa doprowadzi m.in. do degradacji ważnych instytucji kulturalnych, takich jak Muzeum Narodowe we Wrocławiu, Gdańsku, Kielcach czy Łańcucie.

_____

Przedruk za stroną NSZZ „Solidarność”. Tytuł pochodzi od „Nowego Obywatela”.