Regiony w biedzie

Regiony w biedzie

Według zestawienia Eurostatu, pięć wschodnich województw naszego kraju znajduje się wśród dwudziestu najbiedniejszych regionów UE. Ponadto z badań wynika, że nawet nasza stolica nie plasuje się w gronie dwudziestu najbogatszych regionów stołecznych Unii, choć są na tej liście Praga i Bratysława.

Unijny urząd statystyczny zbadał PKB na głowę mieszkańca i porównał je, uwypuklając różnice nie tylko pomiędzy krajami, ale także z podziałem na regiony. Raport posługuje się najnowszymi dostępnymi dla wszystkich 28 państw danymi, pochodzącymi z roku 2013.

Najbogatszym polskim województwem, z PKB wynoszącym 107 proc. średniej unijnej na mieszkańca, jest mazowieckie. Nic w tym zaskakującego, na dobry wynik regionu pracuje bowiem Warszawa. Mimo to nie znalazła się ona wśród dwudziestu najbogatszych stolic Unii. Listę miast z najwyższym PKB otwiera Londyn, gdzie współczynnik zamożności wynosi aż 325 proc. średniej. Znajdują się na niej także Luksemburg i Bruksela.

Wśród dwudziestu najbiedniejszych regionów UE znalazło się pięć polskich województw: lubelskie z PKB na jednego mieszkańca wynoszącym 48 proc. średniej unijnej, podkarpackie (48 proc.), warmińsko-mazurskie (48 proc.), podlaskie (49 proc.) oraz świętokrzyskie (49 proc).

Z danych Eurostatu wynika, że PKB na osobę w Polsce wynosiło w 2013 r. 67 proc. średniej UE. Gorzej od nas wypadała Rumunia (54 proc.) oraz Bułgaria (45 proc).

Dział
Aktualności
Wcześniej informowaliśmy o…

Jedzenie nie pójdzie do kosza

Jedzenie nie pójdzie do kosza

Niższa izba parlamentu Francji przyjęła ustawę zakazującą supermarketom niszczenia niewykorzystanej żywności, a nakazującą im przekazywanie produktów spożywczych organizacjom charytatywnym. Wniosek poparli wszyscy członkowie Zgromadzenia Narodowego.

Jak podaje „Puls Biznesu”, nowe prawo zobowiązuje sklepy powyżej 400 m. kw powierzchni do zawarcia z instytucjami dobroczynnymi umów dotyczących sposobu przekazywania jedzenia. Ma to nastąpić przed czerwcem 2016r. Dla tych, którzy zlekceważą przepisy, przewidziano odpowiednie kary, np. grzywny do 75 tys. euro. Porozumienie z organizacjami pożytku publicznego nie jest jednak jedynym sposobem spożytkowania nadwyżek żywności. Może ona zostać wykorzystana na inne sposoby np. jako pasza dla zwierząt lub kompost.

Jednocześnie ustawa przewiduje wprowadzenie w placówkach edukacyjnych i firmach programów edukacyjnych dotyczących skutków marnowania pokarmów.

Powyższe działania stanowią element szerszej kampanii, która do 2025 r. powinna doprowadzić do zmniejszenia o połowę ilości niewykorzystanego jedzenia. W przeliczeniu na mieszkańca, każdego roku statystyczny Francuz wyrzuca ponad 20 kilogramów pożywienia. W skali całego kraju straty wynoszą 20 mld euro.

Zapis spotkał się zarówno z pozytywnym, jak i negatywnym odbiorem. Zadowolone z przepisów są przede wszystkim organizacje działające na rzecz ochrony środowiska, sprzeciw wyrażają zaś głównie grupy reprezentujące sieci handlowe.

Ustawa czeka teraz na aprobatę francuskiego senatu.

Świat (śmieciowej) pracy 2015

Świat (śmieciowej) pracy 2015

Coraz więcej umów tymczasowych, śmieciowych bądź niepełnowymiarowych, rosnąca rzesza wypchniętych na jednoosobową działalność gospodarczą, pracowników nieformalnych oraz zatrudnionych na czarno, rosnące nierówności dochodowe, coraz mniej bezpieczeństwa i stabilności – oto podstawowe tendencje dotykające dziś świata pracy.

Najnowszy raport Międzynarodowej Organizacji Pracy World Employment and Social Outlook 2015 wskazuje na pogłębiające się zróżnicowanie form zatrudnienia, które w praktyce oznacza, że stałe, pełnowymiarowe zatrudnienie staje się dobrem coraz trudniej dostępnym. Na podstawie dostępnych danych (obejmujących 84 proc. światowej siły roboczej) badacze ustalili, że ¾ aktywnych na rynku pracy zatrudnione jest na niestandardowych umowach – tymczasowych, krótkoterminowych, na samozatrudnieniu – lub nieformalnie, często bez jakiejkolwiek umowy. Zaledwie niecałe 40 proc. zatrudnione jest na umowach o pracę, z czego mniej niż połowa na czas nieokreślony.

Rośnie także liczba zatrudnionych niepełnowymiarowo, szczególnie wśród kobiet. W większości przebadanych krajów nowo tworzone stanowiska były przeważnie nastawione na pracę na część etatu.

Problemem w większości przebadanych krajów pozostają nierówności dochodowe, zaś niestabilne formy zatrudnienia wzmagają te tendencje. W ciągu ostatnich lat różnice w zarobkach pomiędzy pracownikami stałymi a tymczasowymi wyraźnie się zwiększyły. Choć w poszczególnych krajach udało się doprowadzić do objęcia kolejnych kategorii pracowników ubezpieczeniem emerytalnym,  to inne świadczenia społeczne w zdecydowanej większości krajów przysługują jedynie zatrudnionym na etat.

„Te nowe dane pokazują, że mamy do czynienia z coraz bardziej zróżnicowanym światem pracy. W niektórych przypadkach niestandardowe formy zatrudnienia mogą być pomocne w wejściu na rynek pracy. Ale te nasilające się tendencje są zarazem odbiciem problemu niepewności i braku poczucia bezpieczeństwa, które dotyka dziś wielu pracowników na całym świecie” – zauważa dyrektor generalny MOP Guy Ryder. „Przejście od tradycyjnego stosunku pracy do niestandardowych form zatrudnienia łączy się często ze wzrostem nierówności i poziomu biedy. Co więcej trendy te wiążą się z niebezpieczeństwem utrzymania się błędnego koła niskiego globalnego popytu i powolnego przyrostu miejsc pracy, które dotknęło światową gospodarkę i wiele rynków pracy w okresie po kryzysie. Wyjściem z sytuacji jest polityka, która weźmie pod uwagę zmiany w kulturze pracy. Mam na myśli przede wszystkim stymulowanie inwestycji, stwarzanie nowych miejsc pracy i wzrost produktywności przy jednoczesnym dbaniu o należne bezpieczeństwo materialne dla wszystkich kategorii pracowników, nie tylko tych na stabilnych umowach” – dodaje.

Autorzy raportu zwracają uwagę, że rośnie świadomość, iż konieczne są nowe regulacje, które chronić będą zatrudnionych na elastycznych umowach przed arbitralnym i niesprawiedliwym traktowaniem przez pracodawców. Zauważają jednak, że o ile w skali światowej sytuacja pod względem przestrzegania praw pracowniczych i rozszerzania ich zakresu stopniowo się poprawia, o tyle w Europie po 2008 r. miał w tej sferze miejsce wyraźny regres.

Daleko od torów

Daleko od torów

Dostępność kolei jest w Polsce najniższa ze wszystkich krajów Europy Środkowo-Wschodniej. Jedynie 78% obszaru naszego kraju jest położona w odległości do 15km od czynnej linii kolejowej. Dla porównania – w Czechach aż 99% obszaru znajduje się w takiej (lub bliższej) odległości od działającej stacji.

Portal czt.org.pl sporządził mapę gęstości sieci połączeń kolejowych dla Europy Środkowo-Wschodniej. Celem jej powstania jest ukazanie, jak daleko mieszkańcy konkretnych krajów i regionów mają do najbliższej działającej linii kolejowej. Widok ten nie napawa optymizmem – wszystkie ujęte na mapie kraje (Austria, Czechy, Słowacja i Węgry) charakteryzują się siecią gęstszą od polskiej, pomimo że są państwami zdecydowanie mniejszymi terytorialnie, o znacząco mniejszej liczbie mieszkańców.

kolej w regionie

Polska kolej uplasowała się na ostatniej pozycji w regionie. Wyniki kształtują się następująco: Czechy – 99% obszaru w pobliżu linii kolejowej, Węgry – 96%, Słowacja – 93%, Austria – 87% (i to pomimo głównego pasma Alp, które uniemożliwia budowę kolei). Polska zaś do niedawna miała dość gęstą sieć kolejową na większości obszaru, nie potrafiła jednak podtrzymać istnienia tych linii i zapewnić na nich ruchu. Uznane za „nierentowne”, leżą one obecnie odłogiem, a mieszkańcy są skazani na korzystanie z samochodów i prywatnej komunikacji busowej.