Nazywam ich pod-burżuazją, ponieważ stanowią grupę niezbędną dla przetrwania burżuazji. To właśnie ten segment wytwarza i podtrzymuje atmosferę ideologiczną, która legitymizuje władzę burżuazyjną. To producenci dyskursu i to jest ich główna kompetencja: mówić. Są za to oczywiście odpowiednio wynagradzani. Pozostają więc bardzo lojalni wobec burżuazji, bo w zamian zyskują wysoki prestiż społeczny i znaczne dochody. Ich pozycja jest dowartościowana zarówno symbolicznie, jak i materialnie.

Czy możemy sobie wyobrazić, że za tymi krzepiącymi słowami kryje się coś innego? Że 80 proc. średniej unijnej to wcale nie tak dużo? Że produkcja przemysłowa na danym terytorium a kontrola i zarządzanie tą produkcją to dwie różne rzeczy? Że gdy spojrzymy na fundusze europejskie, to będziemy mogli dostrzec kilka bardzo poważnych mankamentów?