Eugene V. Debs

(1855–1926) – działacz związkowy i socjalistyczny, polityk lewicowy. Pochodził z rodziny francuskich emigrantów przybyłych za pracą do USA. Pracował jako sprzątacz wagonów, a później palacz w lokomotywach parowych. Należał do Partii Demokratycznej, z której ramienia współpracował ze związkami zawodowymi. W roku 1884 został wybrany do parlamentu stanowego w Indianie. Należał do inicjatorów powołania American Railway Union, jednego z pierwszych ogólnokrajowych związków zawodowych w przemyśle. W 1894 r. był jednym z liderów wielkiego „dzikiego” strajku w zakładach Pullmana, w trakcie którego policja i siły porządkowe biznesu zamordowały 30 robotników – strajk ten jest uznawany za jeden z przełomowych momentów kształtowania się amerykańskiego ruchu związkowego. Za udział w strajku spędził rok w więzieniu, gdzie dzięki lewicowym lekturom ostatecznie ukształtował się jego światopogląd. Opuścił Partię Demokratyczną i wstąpił do Socjalistycznej Partii Ameryki. Z jej ramienia był kilkakrotnie kandydatem w wyborach prezydenckich – w roku 1912 zdobył 6% głosów. W roku 1905 należał do grona założycieli związku zawodowego Industrial Workers of the World, o ideologii rewolucyjno-syndykalistycznej. W roku 1918 za wygłoszenie antywojennego przemówienia został na podstawie nadzwyczajnych przepisów skazany na 10 lat więzienia. Podczas pobytu w więzieniu kandydował w wyborach prezydenckich w roku 1920 i uzyskał 3,4% głosów. W roku 1921 został ułaskawiony przez prezydenta Hardinga. Jest uważany za jednego z najważniejszych i najbardziej zasłużonych działaczy związkowych i lewicowych w dziejach USA.