Proszę się przyjrzeć z socjologicznej perspektywy, kto wchodzi w skład redakcji dzienników czy środowisk zwanych postępowymi, agitujących za otwartością w Paryżu? Redakcja „Libération” czy francuskie kino to ucieleśnienie idei „white power”… Genialność tego procesu polega na tym, że elita korzysta z tańszych usług i tańszej pracy imigrantów, aby usunąć z debaty kwestie socjalne.

Widziałem, jak lokalne puby zamieniały się we franczyzowe knajpy lub w drogie apartamenty. Za nimi odeszły stare śródmiejskie browary, a upadek niezależnych sklepów zamienił główne ulice w identyczne kolumnady sieciowych marek. Na prowincji rugowano resztki charakterystycznej angielskiej kultury wiejskiej, w miarę jak wsie stawały się sypialniami dla osób dojeżdżających do pracy lub martwymi osiedlami drugich domów dla bogatych. W miastach niezależne sklepy, puby, targi i kluby ulegały przekształceniu w miejsca dla zamożnych. To, co małe i lokalne, tradycyjne i wyróżniające się, zostało wyparte przez potężnych, pozbawionych przywiązania do konkretnego miejsca i bardzo, bardzo zamożnych. Anglia szybko się zmieniała, a coraz więcej jej mieszkańców czuło się niewysłuchanymi i pomijanymi.

Ludzie giną tam non stop, tylko podczas jednej próby przejścia latem 2022 r. zginęło od 23 do 37 migrantów, a ponad 70 uznano za zaginionych. Rok wcześniej Hiszpania push-backowała do Maroka ok. 10 tysięcy osób w ciągu dosłownie kilku dni. Dlatego gdy czytam o „wyjątkowych zbrodniach Polski/polskiej Straży Granicznej”, to przecieram oczy – w takich „lewackich” krajach, jak Hiszpania, jest jeszcze brutalniej…

Od lat 70. i 80. radykalna prawica stała się głównym rywalem socjaldemokracji w walce o głosy robotników. Jej orężem w tej batalii są głównie postulaty antyimigracyjne. O ile napływ nowych pracowników może pozostawać bez większego wpływu na rynek pracy, to staje się dotkliwy dla pewnych segmentów zatrudnionych. Szczególnie w grupach o niskich kwalifikacjach, gdzie konkurencja z pracownikami imigracyjnymi jest bardziej intensywna. Pracownicy produkcji wyrażają poparcie dla redystrybucji ekonomicznej oraz restrykcji imigracyjnych częściej niż statystyczni respondenci.

Tożsamość, która obejmuje większość osób w kraju, czyli tożsamość narodowa, jest tą, na którą w naszym państwie lewica spogląda z góry, marszcząc brwi i mówiąc: „Nie można dawać wyrazu tożsamości narodowej, ponieważ to ksenofobia, bigoteria i wyłączanie ludzi ze wspólnoty”. Jednocześnie lewica jest bardzo chętna, by afirmować tożsamość każdej innej osoby czy grupy. Klasa robotnicza może pomyśleć: Chwila, dlaczego moja tożsamość jest nieistotna? Liberalna klasa polityczna w naszym kraju zawsze żwawo promuje kulturę mniejszości, ale gdy biała, „tubylcza” klasa robotnicza wyrazi jakiś cień narodowej przynależności, mówi się jej, żeby była cicho, bo nie wolno tego robić.

Lider związku zawodowego United Automobile Workers, Shawn Fain, wskrzesza ponadczasową religię: chrześcijański radykalizm. Prorobotnicze chrześcijaństwo Shawna Faina, łączące wersety biblijne z retoryką walki klasowej, wprawiło w zakłopotanie część mediów. Ale przywódca UAW wywodzi się z bogatej tradycji cytujących Pismo działaczy i wizjonerów związkowych i społecznych.

Ten ton wraca cały czas: że lewica to powinna być wielka organizacja charytatywna, która po prostu wykorzysta instytucje państwa do tego, aby działalność dobroczynna kierowana przez warstwy oświecone była efektywniejsza. W ogóle nie ma w tym poczucia równości, solidarności, tego, że my wszyscy tak naprawdę jesteśmy tu ze sobą razem, nasze losy są ze sobą splątane, i że rozumiem, że jeśli odebrałem wykształcenie i miałem przywilej wychowywać się w zamożniejszej rodzinie, to jestem dłużnikiem.

Chociaż „Manifest Komunistyczny” może być najbardziej wpływowym dziełem Marksa i Engelsa, stanowi niewielki ułamek ich twórczości, w tym przemyśleń na temat ruchów narodowych tamtych czasów. Szczególnie żywo interesowali się sprawami Polski i Irlandii. Na krótko przed wybuchem rewolucyjnego wrzenia 1848 r. obaj przemawiali na spotkaniach w Londynie i Brukseli, opowiadając się za niepodległością Polski. Engels wysunął prostą maksymę, skierowaną zwłaszcza do swoich rodaków, Niemców: „Naród nie może być wolny i jednocześnie uciskać inne narody”.

Mniejsze państwa nie będą mogły w żaden realny sposób wpływać na decyzje Unii Europejskiej zgodnie ze swoimi interesami, bez względu na to, czy chodzi o Polskę, czy o Węgry, czy o kogokolwiek. I w jakiejkolwiek sprawie. Jest to sytuacja absolutnie nie do przyjęcia w stosunkach międzynarodowych, bo sprowadza się do samoskazania się na peryferyjność.

Nie obchodzi mnie, czy określasz się prawakiem, lewakiem, komunistą, faszystą, socjaldemokratą czy chadekiem. Interesuje mnie, czy jesteś zainteresowany przetrwaniem wspólnoty narodowej i wspierasz instytucję rodziny, czy walczysz o podmiotowość polityczną narodu i demokratyczną kontrolę władzy, czy domagasz się sprawiedliwego ładu społeczno-gospodarczego, kontestującego kapitalistyczną logikę nieustannej akumulacji.

To są często mężczyźni nieuprzywilejowani, wykluczeni pod wieloma względami i oni też cierpią w wyniku istnienia tych wzorców męskości, presji związanej z byciem „prawdziwym mężczyzną”. A jednocześnie trafiają ciągle w sieci czy w telewizji na feministki z wielkich miast, które mówią o mężczyznach – o tym, że są uprzywilejowani, często tworząc binarny podział na kobiety-ofiary i mężczyzn-sprawców. Podział, który jest fałszywy i krzywdzący.

Często łatwiej empatyzować z człowiekiem z dalekiego kraju, którego się nie widzi, niż z tym, którego widzi się codziennie. Polska klasa pracująca jest znacznie bliżej. Właśnie dlatego kontakt z nią może być dla współobywatela o liberalno-lewicowych poglądach znacznie bardziej traumatyczny niż lektura książki o pracy chińskich szwaczek. Co więcej, polska klasa pracująca jest też na miejscu znacznie silniejsza: mając prawa polityczne i czując się u siebie, może np. wybierać rządy, które nie podobają się liberalno-lewicowym intelektualistom.

Industrializm nie jest przede wszystkim kwestią technologii. To system, w którym życie społeczne kształtowane jest stosownie do wymogów jedynej zasady: wymiany handlowej przynoszącej zyski. Suwerenami są w nim pośrednicy, oceniający wszystko według kryterium: „czy się to opłaca?”.

Praca, która jako jedyny czynnik twórczy powinna zajmować w życiu gospodarczym stanowisko naczelne i kierownicze, jest dziś takim samym środkiem produkcji w rękach kapitału, takim samem tylko narzędziem – jak maszyna. Tego rodzaju sytuacja nie jest już w obecnych czasach do pomyślenia i zachowania na długą metę – zwłaszcza w naszym Państwie, opierającym – wobec zupełnego braku kapitałów – swój byt i rozwój wyłącznie na pracy fizycznej i umysłowej.

Matwiejczuka wydaje się szczególnie interesować to, w jaki sposób praca w kapitalizmie powoduje namacalne, fizyczne niemal rozbicie jednostki. W efekcie pojawia się dojmujące poczucie bycia zawsze gdzieś indziej, nigdy w jednym miejscu, stałego przemieszczenia: podczas gdy jedna część ja pracuje (albo szuka pracy), inna próbuje z pracy uciec, inna jeszcze zaś próbuje negocjować relację między tamtymi dwiema.

Moje ciało jest transmitowane, ale umysł, podmiot, informacje
są gdzie indziej. Moje ja w wersjach trzech. Używam ciała
do zarabiania; używam myśli do wolności; używam danych
do funkcjonowania. Wśród ludzi niewolnych jestem arystokracją,
młody, biały, silny mężczyzna – mam duże szansę na wykupienie się.