Lud przestał bić pokłony wykształconej ponad normę elicie, być służalczym wobec jej wizji świata, wypowiedział posłuszeństwo.

Wszystkie te wymiary konfliktów interesów można jak w soczewce dostrzec w chaosie i kompromitacji w sprawie ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy.

Utrzymywanie mas biedoty w fantazjach o sukcesie jest wręcz wpisane w obecny system.

Jeśli w biznesie normalne jest, że dziewięćdziesiąt dziewięć projektów nie przynosi zwrotu, a jeden trafia, to czemu w państwie domagamy się pełnej skuteczności w każdym wydatku.

Kapitalizm zmienia każde święto w towar, a epoka bez świąt to epoka bez społeczności.

Takie zaklęcia przyczyniają się do odwrażliwiania lekarzy, oduczają współczucia.

Wiedziałem, że nie można dopuścić do powrotu neoliberałów do władzy.

Dość bredni o tym, że ciężką pracą ludzie się bogacą.

Zbliżanie kolei do miejscowości i osiedli mocno zwolni.

Porzuca finansowy dostatek i dobre życie, aby zamieszkać na dworcu.

Kapitalizm może wchłonąć niemal wszystko, ale samotność jest w jego obiegu pęknięciem, które się samo nie zasklepi.

To wszystko, co uchodzi za moralną cnotę i poszerzanie pola wolności od ucisku kapitału, jest podyktowane władzą kapitału.

Ci, którzy ekspertami nie są, mogą jutro stracić pracę, jeśli jest rutynowa. A jeśli utrzymają pracę, to niskopłatną.