Hunger Games

·

Hunger Games

·

Może i człowiek wiedział, ale jednak się łudził. Może i słyszał, ale go nie dotyczyło. Może powinien się spodziewać, ale się nie spodziewał. I teraz człowiekowi wstyd. Ale od początku.

Jako typowa osobniczka z dużego miasta i jakiejś tam pewnie klasy niższej średniej, ciesząca się dobrym zdrowiem, opędzałam tematy medyczne pakietem od pracodawcy do prywatnej sieci przychodni. Takie przybytki są w sam raz, gdy masz katar, boli cię gardło. I to jakby tyle. W każdym innym przypadku trzeba liczyć na NFZ, bo cenniki tych wspaniałych domów z lastriko zdecydowanie nie są na kieszeń przeciętnego człowieka, by nie powiedzieć, że są po prostu z kosmosu. A pakiet oczywiście nie obejmuje nic poza wizytą u internisty i zdjęciem kamienia z zębów – a i to tylko wtedy, gdy mamy pakiet bardziej rozbudowany.

Po dwóch atakach potwornego bólu brzucha, które nastraszyły mnie akurat w przededniu Halloween, wzięłam dzień L4 i postanowiłam dowiedzieć się, co mi jest.

Seria badań, USG i (ageism alert) perypetie z udziałem moim i dwóch młodych pielęgniarek, które nie potrafiły pobrać krwi – u mnie jest to niełatwe, ale starsze panie pielęgniarki zazwyczaj dają radę. Long story short – mam potrzebę pilnego pobytu w szpitalu i zabiegu chirurgicznego, inaczej te boleści nie ustaną i nigdy nie wiem, kiedy mnie dopadną.

I tu zaczyna się Cyrk Pythona. Dzwonię do pierwszego szpitala. Melodyjka – jesteś 25. w kolejce. Dwadzieścia minut później będąca w ewidentnym amoku recepcjonistka pyta głosem tak rozpaczliwym, że niemal przez telefon widzę obłęd w jej oczach:

– Jaka poradnia?

– Chirurgia – odpowiadam.

– JAKA?

– Yyy, nie wiem, ogólna?

– Łączę.

Pik, pik.

Łączą mnie z jakąś brzmiącą już spokojniej kobietą. Nie wiem, od czego zacząć, więc mówię, że mam pilne skierowanie na chirurgię.

– To, co tam pani ma napisane na skierowaniu, to dla nas nic nie znaczy – oznajmia tak, jakby stwierdzała, że chmurzy się, a potem będzie padać. – Trzeba przejść kwalifikację przez naszego lekarza, a nie jakiegoś z miasta.

Te dwa ostatnie słowa wypowiada z wyraźną dezaprobatą, a ja w duchu widzę gang chirurgów z miasta, którzy w skórzanych kamizelkach i na motorach snują się po mieście i wystawiają pilne skierowania na zabiegi byle komu.

Wykonuję jeszcze kilka telefonów do wszystkich większych szpitali w Krakowie. Większość nie odbiera, w jednym mówią, że terminy na 2028. Po tej serii telefonów postanowiłam zadzwonić też do prywatnego szpitala.

– Dzień dobry, w czym mogę pani pomóc? – odzywa się miły, empatyczny głos.

Od słowa do słowa okazuje się, że jeśli wyskoczę z kilkunastu tysięcy złotych, to zabieg mogę mieć za dwa dni. A wizytę u lekarza jeszcze dziś. Umówić panią? Na którą godzinę najbardziej pani odpowiada?

I powiem, że w całej tej historii nie przybiło mnie nic. Trzymałam się. Nie dobiły mnie nadobne panie rejestratorki, które siedzą jak na włościach – dzielą i rządzą, korzystając ze swych przywilejów i swej władzy. Nie zdołowały mnie niedouczone pielęgniarki. Sińce po ich nieudolnym działaniu nosiłam jak blizny z bitwy. Jak dowód, że byłam dzielna. Zniosłam wszystko: terminy na 2028, niemiłe odzywki, zbywanie, przerywanie w połowie zdania, a nawet kuriozalne w swej treści komentarze, że oznaczenie „PILNE” na skierowaniu dla nich nic nie znaczy. Nie załamały mnie procedury i dokumenty, których zawsze jest za mało i nie takie, jak akurat wielmożni państwo wymagają.

Ale przeraziłam się jak nigdy, gdy zobaczyłam drugą stronę tego medalu. Trwoga przyszła z aksamitnym głosem recepcjonistki, która nieledwie rozwijała przede mną czerwony dywan. Strach zimny jak lód skuł mi serce wraz z jej zapewnieniami, że jeszcze dziś, że nie ma co czekać, skoro jest to pilny przypadek. Nagle byłam szanowną panią, której można w czymś pomóc. Nagle, jak pisał Debord, jakbym osiągnęła pełnoletniość, bo stałam się konsumentką, a nie upierdliwą pacjentką, którą trzeba odgonić jak natrętną muchę. Stałam się człowiekiem wartościowym, któremu można okazać troskę i empatię, za które później wystawią fakturę na wskazanego okaziciela. Perfidia tego systemu, który już dziś jest na wpół sprywatyzowany, po prostu odebrała mi głos i oddech.

Zrobiło mi się zimno i myśli pobiegły ku naprawdę niefajnym miejscom. A co z ludźmi chorymi na ciężkie choroby? Czy ich też tak traktują? I nagle przypomniałam sobie te wszystkie zrzutki i zbiórki na leczenie, gdy ktoś ze znajomych prosił dla kogoś ze swojego kręgu. No nic dziwnego – skoro przy prostym i w sumie rutynowym zabiegu są takie akcje, to czego oczekiwać, gdy jest to poważniejsza, zagrażająca życiu choroba?

Moja ledwo rozpoczęta walka o uzyskanie świadczenia medycznego, do którego mam pełne prawo, skojarzyła mi się z serią książek i filmów o Głodowych Igrzyskach. Tam polegało to na tym, że w dystopijnym państwie dzieci walczą w transmitowanym w telewizji turnieju na śmierć i życie. Walczą, aż przy życiu zostanie jeden.

Siła systemu w tych książkach polega tradycyjnie na zastraszeniu – państwo stosuje przemoc i brutalnie tłumi wszelkie przejawy buntu biednych dystryktów (regionów). Ale pojawia się coś jeszcze – nadzieja. Władca tego państwa sam stwierdza, że nadzieja to jedyna siła silniejsza od strachu i dobrze wykorzystana, w niewielkiej ilości, może służyć polityce opresji. Jak stwierdził: iskra jest dobra, ale płomień już nie.

My także chyba tak po prostu po ludzku chcemy mieć nadzieję. Mówimy: mnie to nie spotka. A nawet jeśli, to przecież mam ubezpieczenie. Zawsze można się też łudzić, że się użebrze na zbiórce. Nadzieja. Potrzeba nam więcej niż iskry. Tu przydałaby się pożoga, która w pył rozniesie wszelkie podstępne i nieludzkie próby prywatyzacji ochrony zdrowia.

Na teraz – listopad 2026 – jest jednak, jak jest. I nie pozostaje mi nic innego, jak życzyć Wam i sobie pomyślnych Głodowych Igrzysk. I niech Los Zawsze Nam sprzyja.

Natalia Bała

Zdjęcie w nagłówku tekstu: Herbert from Pixabay

Dział
Nasze opinie
komentarzy
Przeczytaj poprzednie