My już wygraliśmy swoją pozycję w NATO, w relacjach z Waszyngtonem i z Kijowem. Jesteśmy w dużo lepszej sytuacji niż byliśmy wcześniej. Jeśli Ukraińcy się obronią, to budując większą armię, o większym potencjale, jesteśmy w stanie zachować swoją wyższą pozycję, a nawet poprawiać ją w zakresie dawania bezpieczeństwa na przykład państwom bałtyckim czy samym Ukraińcom. Natomiast w przypadku militarnej porażki Ukrainy znajdziemy się w bardzo trudnej sytuacji.

Ukrainę z pewnością czekają jeszcze burzliwe zmiany kulturowe. Mogę się jednak założyć, że gdyby udzielono mi wehikułu czasu i przeniesiono o czterdzieści lat do przodu, zobaczyłbym niebiesko-żółty Kijów, mówiący po ukraińsku i funkcjonujący w ramach własnej, niezależnej od rosyjskiej, sfery kulturowej. Wszystko wskazuje na to, że w Ukrainie z popiołów zawieruchy wojennej wyłania się nowa struktura kulturowa o mocnych podstawach do dalszego rozwoju i o charakterystyce oryginalnej w skali europejskiej.

Świat działa na bazie tego, co każdy sam sobie wypracuje i pomyślność Rzeczypospolitej nie zależy od dotacji zewnętrznych, lecz od pracy jej obywateli – i podobnie jest w przypadku innych krajów. Jeżeli będziemy rozwijać Centralny Port Komunikacyjny w Polsce, to oczywiście lotnisko we Frankfurcie będzie miało mniej klientów. Jeśli porty polskie, bałtyckie, chorwackie czy rumuńskie będą przeładowywały towary, to Hamburg czy Amsterdam też będą miały inną sytuację. Niewątpliwie wzrost gospodarczy Polski będzie odbierany jako zagrożenie przez dotychczasowe dominujące ośrodki europejskie i z tego powodu będzie zwalczany, nie należy mieć tu szczególnych złudzeń.

Wojny nie można wykorzystywać do usprawiedliwiania pozbawienia pracowników ich praw. Godziwe warunki pracy muszą być kamieniem węgielnym bezpieczeństwa narodowego w czasie wojny. My, wszyscy Ukraińcy, żyjemy w stanie wojny. Wraz z inwazją Rosji na pełną skalę w lutym 2022 r. Ukraińcy stanęli w obliczu kolejnego zagrożenia: od marca 2022 jesteśmy także świadkami brutalnego ataku na prawa pracownicze wszystkich ludzi pracy w Ukrainie.

Solidaryzujemy się z naszymi ukraińskimi siostrami i braćmi. Ale Ukraina nie może stać się szanowanym narodem demokratycznym, jeśli niszczy prawa pracowników i związków zawodowych.

Jest bardzo dużo znaków zapytania, ale mam nadzieję, że Ukraina przetrwa i że przetrwa to, co zostało zainicjowane w postaci partnerstwa strategicznego Dudy i Zełenskiego, bo dzieje się to z wielką korzyścią i dla Polski, i dla Ukrainy. A jeśli nie przetrwa, to znowu będziemy pluli sobie w brodę przez następne kilkadziesiąt albo kilkaset lat.

„Papież Putina”, „rzecznik interesów Kremla”, „rosyjski agent wpływu” – pod adresem papieża Franciszka padały w ostatnich miesiącach mocne oskarżenia w kontekście stosunku do rosyjskiej inwazji na Ukrainę. Czy jednak słusznie? Jakie jest faktyczne stanowisko papieża i Watykanu wobec rosyjskiego imperializmu i wojny w Ukrainie? Co umyka Watykanowi w kontekście Europy Wschodniej? I jaką rolę może odegrać Kościół Katolicki w budowaniu sprawiedliwego pokoju w naszej części świata?

Wśród zachodniej lewicy jest silny trend, który dostrzega tylko zachodni imperializm. Takie podejście to oczywisty absurd, ale niestety wielu tamtejszych lewicowców stoi na takim właśnie stanowisku. Nasza walka jest walką przeciwko rosyjskiemu imperializmowi – i w tym sensie to wojna antyimperialistyczna.

W aspekcie bezpośrednim dzięki akcesji Szwecji i Finlandii do NATO bezpieczeństwo naszego kraju oczywiście wzrasta. Dzięki synergii z potencjałami i terytoriami nowych członków łatwiejsza stanie się obrona flanki północnej i małych państw bałtyckich. Z kolei Rosja będzie zmuszona do rozproszenia swoich sił. Warto jednak powrócić do pytania: czy są widoki na bliższy, wykraczający poza zakres samego członkostwa w Pakcie Północnoatlantyckim, sojusz z krajami północnobałtyckimi?

Nie napisałem ani jednego tekstu, nie zrobiłem prawie żadnego zdjęcia. Wydzwaniali do mnie z wielu redakcji i pytali: „Czemu nic nie piszesz, czemu nic nam nie przesyłasz?”. A ja na to: „Po prostu nie mam czasu, bo tu się tyle dzieje, jestem wykończony, nie dam rady nic napisać”. Trzeba ludziom pomagać, a nie pisać. Jest mnóstwo osób, które piszą, wszystko już wiadomo.

Nie będę krył – organizowanie kolejnych wyjazdów jest coraz trudniejsze. Wojna schodzi na dalszy plan, i to nie tylko tutaj, w Unii Europejskiej, ale i czasem w samej Ukrainie. Już zdarzają się wypadki wyganiania żołnierzy z lokali gastronomicznych czy hoteli, bo brzydko pachną. Albo teksty w stylu: „Nikt was siłą do tego Bachmutu nie wysyłał”. Trzeba to sygnalizować, nagłaśniać, mówić o tym – w przeciwnym razie ryzykujemy powtórkę z 2014 r., gdy świat milcząco zaakceptował aneksję Krymu i części Donbasu.

Pamiętam osoby, które w początkach wojny deklarowały, że trzeba pomóc – często teraz publikują w swoich mediach społecznościowych takie rzeczy, których spodziewalibyśmy się raczej ze strony skrajnej prawicy, a nie od ludzi, którzy czytają „Wysokie Obcasy”.

Rosja, podobnie jak Chiny, chce zrewidować światowy porządek powstały po upadku Związku Radzieckiego. Mając wsparcie Rosji, Chińczycy mogą się skupić na swoim celu strategicznym: zdobyciu światowego prymatu i zdetronizowaniu dotychczasowego supermocarstwa, czyli Stanów Zjednoczonych. I choć region Europy Środkowej był przez dekady na marginesie chińskiego zainteresowania, to ze względu na fakt, że interesy Chin są globalne – także on stał się areną tego konfliktu.

Rosyjska agresja przeciwko Ukrainie uwydatniła słabości wysoce scentralizowanego sektora energetycznego. Ta tragedia pomogła odkryć na nowo znaczenie wytwarzania energii odnawialnej i jej „ulokalnienia”. Nie tylko przyczynia się ona do łagodzenia zmian klimatu, ale także zwiększa siłę i niezależność poszczególnych ludzi i małych społeczności.

Ruch prometejski oznaczał ścisłą współpracę przedstawicieli narodów zniewolonych z „czynnikami polskimi”. Miała ona doprowadzić do odzyskania niepodległości przez te narody, a co za tym idzie – do rozbicia Rosji na mniejsze państwa.

Co łączy te wiersze, do czego wspólnie zmierzają? Może sugestia konieczności przechwyceń, nieuchronności tego sposobu myślenia – sugestia, że nie da się pomyśleć pożądania bez walk ulicznych, literatury bez pociągów, nadbudowy bez bazy (i na odwrót)?

Podobasz mi się, bo piwnice z ich zewnętrznymi oknami
nadają się do ustawienia w nich karabinów maszynowych.